Nieuwe publicatie: Israels opties op de Westbank het groot Israël!

2feb - door admin - 0 - Over CIDI Nieuws YINON plan

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

 

Redactie: Lees hieronder de online versie van een Israël opties, alleen worden deze niet uitgevoerd, vooral met de terrorist Nethanyahu aan de macht, stevent Israël af op een dictatoriaal regime, waar de socialistische Kibboets gedachte is ingeruild voor een radicaal geloofs standpunt en we kunnen de meerderheid van de Israëlische bevolking aanduiden als religeuze fanatici, op één lijn te stellen met Al-Queda e.a. terreurorganisaties. Deze willen dominatie gebaseerd op geloof, precies zo doen de Israëliers, het Jodendom gebruiken als zijn ze het uitverkoren volk, ze gebruiken termen als Zionisme en anti-semitisme te pas en te onpas. Anti-semitisme is niets minder dan het Semitische volk beschimpen, waaronder ook Arabieren, die zijn ook Semieten. 

Zionisme was een nationale beweging en ideologie die een Joods  (fout lees Israelische) thuisland of Joodse (Israelische) staat ondersteunt in het gebied waar in vroegere tijden de Israëlitische koninkrijken Israël en Judea lagen. De term verwijst naar de berg Zion waarmee Jeruzalem wordt aangeduid en werd voor het eerst gebruikt in 1890 door Nathan Birnbaum in het tijdschrift Selbstemanzipation. Het heimwee naar Zion stamt uit de tijd van de ballingschap in Babylonië die in de Bijbel wordt beschreven. De huidige vorm ontstond na de verstrooiing ten gevolge van de opstand van Sjimon bar Kochba.

Jodendom en Israël zijn twee heel verschillende zaken, die de Zionisten gebruiken om land te krijgen, dat land werd een staat genoemd Israël. Het Jodendom is een geloof, wat net als het Christelijk of Moslim geloof overal beleden kan worden.

Verder is hieronder een video te zien waaruit blijkt dat Saoedi Arabië en Israël op zeer goede voet met elkaar staan. Dit feit genomen en dat er geen aanvallen van de VS gesponsorde terreurgroep IS op Israël geweest zijn in de afgelopen zeven jaar, bewijst dat deze landen met hun radicale Wahabisme en Jodendom, het uitermate goed met elkaar kunnen vinden en samen op één lijn gezet kunnen worden als staten waar het geloof domineert, al wil Israël ons anders laten geloven. De meerderheid van de bewoners van Israël zijn Orthodox gebaseerd op Zionistische ideologie, de seculieren in Israël delven het onderspit!

Het rapport geschreven door  Yaakov Amidror, Amidror wordt beschouwd als een havik op beveiligingsgebied. Hij schreef een opinie in de New York Times tegen de interimovereenkomst van Genève over het Iraanse nucleaire programma . Zijn rapport staat online bij het CIDI,

Afbeeldingsresultaat voor semitische volkerenHet Israelisch-Palestijns conflict blijft in de mondiale belangstelling staan.
Het is een van de langstlopende conflicten, hoewel er uiteenlopende
meningen bestaan over wanneer het precies begonnen is. Was dat
vanaf de moslimoverheersing van het gebied, of vanaf de komst van de eerste
‘moderne’ Joods-zionistische immigranten rond 1870? 120 jaar geleden tijdens
het Eerste Zionistische Congres of 100 jaar geleden met de Balfour-declaratie
die de Joden een thuisland in Palestina beloofde? Of begon het in 1948 met het
uitroepen van de onafhankelijkheid van Israel? Dat zelfs de geschiedenis ter
discussie staat, illustreert de beladenheid van het conflict.
Het document dat voor u ligt gaat echter niet over de geschiedenis, maar over
de toekomst van Israel. In dit document geven wij vanuit Israelisch perspectief
de discussie weer over mogelijke oplossingen voor het conflict en de uitdagingen
die hiermee gepaard gaan. De uiteenzetting is een verkorte vertaling van
een publicatie van het Begin Sadat Center for Strategic Studies, geschreven door
onderzoeker Yaakov Amidror. Amidror was eerder werkzaam als veiligheidsadviseur
voor de Israelische overheid, en generaal-majoor in het Israelisch leger.
Amidror beoogt met dit document niet zijn eigen mening over het conflict
weer te geven, maar alle visies over mogelijke oplossingen binnen de huidige
situatie van het conflict helder uiteen te zetten. Hij presenteert de argumenten
vanuit verschillende politieke kleuren in de samenleving, waarna hij ook
de tegenargumenten uiteenzet. De twee dominante visies zijn de ‘Groot
Israel’-benadering vanuit de rechterflank van het politieke spectrum en de
tweestatenbenadering vanuit de linkerflank. Ook de verschillen van mening en
de argumenten binnen deze groepen zet hij helder uiteen. Het gaat daarbij niet
over de mening van de auteur, noch over die van CIDI.
Amidror betoogt dat het belangrijk is om je bewust te zijn van de huidige
situatie omdat de keuzes en acties die nu gemaakt worden, invloed hebben
op de mogelijkheden van de toekomst. Wanneer men de gewenste toekomst
duidelijk voor ogen heeft, is het belangrijk om de voorwaarden te scheppen om
die toekomst te kunnen realiseren.
CIDI heeft dit document vertaald omdat het een helder beeld geeft van de
discussie zoals die wordt gevoerd binnen de Israelische samenleving en politiek,
een discussie die soms de Israelische samenleving dreigt te verscheuren. Het
biedt ook een inkijkje in de Israelische psyche – de overtuigingen, wensen en
4
israels opties op de westbank
angsten die er leven en die politieke keuzes beïnvloeden. CIDI hoopt met dit
document bij de lezer het inzicht en het begrip over het conflict te vergroten.
Een vergelijkbaar onderzoek naar de politieke visies van de Palestijnen zou een
welkome aanvulling zijn op de voor u liggende publicatie.
Veel leesplezier.
Hanna Luden,
directeur CIDI
5
samenvat ting
Samenvatting
Het is onwaarschijnlijk dat het Israelisch-Palestijns conflict binnen
aanzienlijke tijd opgelost zal worden. Desondanks moet de principiële
vraag hoe het opgelost zou moeten worden, besproken worden, om het
beleid van vandaag de dag vorm te kunnen geven in overeenstemming met de
voorkeursoplossing van de toekomst.
Vanuit het perspectief van de Joodse inwoners van Israel, zijn er twee (basis)
benaderingen om het conflict op te lossen:
1 Stichting van een Palestijnse staat naast Israel. Deze benadering zou
betekenen dat, als het conflict zich voortzet, het wordt uitgevoerd door twee
soevereine politieke entiteiten wier nieuwe relatie gebaseerd is op een na
onderhandelingen getekende overeenkomst. 
2 Annexatie van de Westbank en de creatie van een de facto binationale
staat. Er zijn meerdere mogelijkheden met betrekking tot het toekennen
van burgerschap aan de Palestijnen die in het geannexeerde gebied wonen,
van volledig burgerschap van de Israelische staat tot verstrekking van het
Jordaans burgerschap, bijvoorbeeld in een condominiumstructuur.
Er is ook de (zeer voor de hand liggende) optie om de huidige status quo te behouden,
zonder stichting van een Palestijnse staat of de extensie van de Israelische
soevereiniteit naar de Gebieden. Dit betekent voortdurende militaire controle
over de gehele Westbank en Gaza’s veiligheidsomhulsel, naast de controle van
de Palestijnse autoriteit over de Palestijnse bevolking op de Westbank en de
voortdurende controle van Hamas over Gaza. 
Deze situatie van ‘conflict management’ lijkt echter alleen houdbaar als tijdelijke
situatie, waarbij Israel onder (internationale) druk staat om te veranderen
en richting een oplossing te bewegen. En dus neemt het handhaven van de
status quo de noodzaak om de toekomst van de status van de Gebieden te
bespreken, ook niet weg. 
Onder de Joodse burgers van Israel wordt over de kwestie op twee niveaus
gedebatteerd: 
Ideologisch: Het argument aan de rechterflank van het politieke spectrum is
dat een natie haar historische land niet kan en mag opgeven, alleen omdat het
6
israels opties op de westbank
lastig is er controle over uit te oefenen. Wanneer je afstand doet van een recht,
doe je afstand van de rechtvaardiging ervan, waardoor je de enige reden voor
de stichting van een Joodse staat in de regio verliest. Zionisme zonder Zion
zal geen stand houden. Hiertegenover staat het ideologische argument op de
linkerflank, ten gunste van een tweestatenoplossing, gebaseerd op de aanname
dat bezetting corrumpeert. Bezetting is immoreel en een schending van
Palestijnse rechten waardoor Israel verandert in een ‘gevangenisstaat’ die van
binnenuit afbrokkelt, omdat de Joodse maatschappij onvermijdelijk gecorrumpeerd
raakt door de ‘banaliteit van de bezetting’. 
Praktisch: Verdedigers van de tweestatenoplossing benadrukken dat het
onmogelijk is om de Israelische democratie te behouden zonder het verlenen
van burgerschap aan 2,5 miljoen Palestijnen. Maar wanneer dit burgerschap
wordt verleend, zal Israel niet langer een Joodse staat zijn – zelfs als het kan
blijven voortbestaan met een grote niet-Joodse minderheid. Aan de andere kant
beweren voorvechters van ‘Groot Israel’ dat de vorming van een Palestijnse
staat ervoor zal zorgen dat Hamas en IS op Israels stoep zullen verschijnen. De
schade die Hezbollah kan aanrichten vanuit Libanon verbleekt in vergelijking
met de vernietiging die een Palestijnse staat kan aanrichten vanaf een positie
net over de Groene Lijn: van het afvuren van raketten op een paar kilometer
afstand van de Knesset tot 25 kilometer van Tel Aviv. 
Deze studie bespreekt de argumenten van alle zijden van het debat. Het concludeert
met het feit dat het aan de rechterflank ontbreekt aan een weerlegging
van het demografische argument tegen annexatie, terwijl links tegelijkertijd
geen echte oplossing heeft voor de reële dreiging die van de stichting van een
Palestijnse staat uitgaat. Daarom zal Israel de minst slechte optie moeten
kiezen. Israels keuzes zijn niet goed of slecht, maar een voorkeur voor het ene
risico boven het andere. 

Lees verder:

https://www.cidi.nl/wp-content/uploads/2017/11/CIDI_westbank.pdf

Share This: