Einde van het demonstratieduet op de Dam

5Jun - door admin - 0 - Over Nieuws

Sonja: Dit zegt het NRC: Demonstratierecht Pro-Palestina- en pro-Israëldemonstranten maakten elkaar het leven zuur op de Dam. Nu haalt de burgemeester ze uit elkaar. Het is gewoon weer de rechten van de burger weghalen omwille van de “zionisten”..De pro-palestijnse activisten hebben er niet om gevraagd dat deze “gek” hun demonstratie kwam verstoren

Het artikel in het NRC…de meest bevooroordeelde krant, noemt zichzelf een kwaliteit krant die beide kanten belicht..totale nonsens natuurlijk!


Michael Jacobs (boven, met Israëlische vlag) en Simon Vrouwe (onder, met pet en zwart-witte sjaal) op de Dam. Foto’s Katrien Mulder en Maarten Brante/ANP

Dit was het ritueel. ’s Ochtends – meestal op zondag – pakte Simon Vrouwe in Purmerend zijn elektrische fiets, hij haakte er een bakkie aan, legde er Palestijnse vlaggen in en watervaste posters met informatie over Israël en de bezette gebieden. Zo fietste hij 16 kilometer naar de Dam in Amsterdam. Daar spreidde hij de spullen uit rond zijn fiets en begon te demonstreren voor de rechten van het Palestijnse volk. Soms stond hij er alleen, meestal met een handjevol sympathisanten.

In zijn huis in Amsterdam checkte Michael Jacobs intussen via zijn computer regelmatig de webcam die vanaf de gevel van wassenbeeldenmuseum Madame Tussaud opnamen maakt van de Dam. Als hij zag dat Simon Vrouwe zich installeerde op het plein, dan pakte Jacobs twee Israëlische vlaggen, knoopte er een om zijn schouders, vouwde de andere op en stak die in zijn jaszak, en begaf zich naar de Dam. Daar ging hij zo dicht mogelijk bij Simon Vrouwe en diens mededemonstranten staan.

Vaak kwam Time to stand up for Israel vanuit Zoetermeer ook nog demonstreren, een groep rond Sabine Sterk. Hun motieven waren hetzelfde als die van Michael Jacobs: Simon Vrouwe en zijn Palestina-demonstratie van de Dam krijgen, of op zijn minst er een tegengeluid bij laten horen. „Om Israëlische toeristen op de Dam een hart onder de riem te steken”, zegt Sterk.

Zo ging het de afgelopen vijftien maanden. Twee minidemonstraties en één eenmansprotest op een van de drukste pleinen van het land, waar toeristen, levende standbeelden, hotdog-karretjes, poppenkasten staan, waar dagjesmensen en Amsterdammers overheen wandelen van Kalverstraat naar Nieuwendijk, en waar de koning ook nog wel eens langskomt.

Wie er eventjes bij stond te kijken, zag dat de demonstranten elkaar af en toe iets toebeten. Die zag hoe Israëlische toeristen geroerd op Michael Jacobs toeliepen en zeiden: „Thank you for keeping the truth.” Die zag dat andere passanten juist Simon Vrouwe de hand schudden. Soms ging een jongen met een Palestijnse vlag vlak voor Jacobs’ gezicht staan. De een zei stelselmatig dat de ander hem terroriseerde en andersom.

De een zei stelselmatig dat de ander hem terroriseerde en andersom

De politie bleef altijd ter plaatse, een, twee, zo nodig drie keer per week, en noteerde de treiterijen over en weer. Elkaar filmen, spugen, schelden, achter elkaar aanrennen. Er werd duivenvoer gestrooid op de posters van Vrouwe, zodat die ondergepoept werden.

Magnetisch

Het demonstratieduet op de Dam bleek magnetisch. Joodse toeristen die de Palestinademonstratie zagen, waren geschokt. Sommigen knoopten Jacobs’ reservevlag om en gingen bij hem staan. Sommigen dansten de HaTikvah om Simon Vrouwe heen. Anderen gingen in discussie, meestal op luide toon. Aan de andere kant voelden jongeren met een Arabische achtergrond zich getergd door de Israëlische vlaggen. Dan groeide een groepje van drie jongens zo uit tot een oploop van twintig of dertig man.

Zoals een Koerdische demonstratie met PKK-vlaggen genoeg is om een taxichauffeur van Turkse afkomst zijn auto stil te laten zetten en een beuk uit te delen zonder verder een woord te zeggen – zo werd hier het hele Midden-Oostenconflict naar de Dam gezogen. Agenten vertrokken meestal met een stapeltje aangiften van beide partijen tegen elkaar. Voor de ene partij was de agent die de ander niet arresteerde een ‘zionistenvriend’, voor de ander was hij een ‘antisemiet’.

Door de jaren heen, zegt een woordvoerder van de gemeente, heeft de politie de verschillende demonstranten regelmatig uitgenodigd; altijd apart van elkaar, ze konden niet samen praten. De politie zocht manieren om escalatie te voorkomen, hield de demonstranten voor dat vrijheid van meningsuiting ook betekent dat je die van een ander tolereert. Uitgangspunt van politie, justitie en gemeente, onderstreept de woordvoerder, is altijd gebleven dat de twee partijen allebei tegelijkertijd op de Dam uiting konden geven aan hun mening over een conflict dat 3.300 kilometer verderop wordt uitgevochten. „Demonstreren is de meest eenvoudige manier waarop mensen aan de democratie kunnen deelnemen.”

In juli vorig jaar verordonneerde de gemeente dat beide groepen een afstand van ten minste 25 meter tot elkaar moesten bewaren. In het zicht en op gehoorsafstand van elkaar – twee criteria uit Europese jurisprudentie over het demonstratierecht. De demonstranten van Time to stand up for Israel kregen een plek aangewezen bij de gevel van het Paleis op de Dam. Sinds zij in januari was bedreigd door een jonge Nederlandse vrouw van Marokkaanse komaf, droeg Sabine Sterk een kogelvrij vest.

Jacobs, aanvankelijk lid van Time to stand up for Israel, werd geroyeerd omdat hij zich niet aan die afspraak wilde houden, zegt Sterk. Omdat hij sindsdien alleen is, gelden de demonstratieregels niet voor hem.

Bijkans heilig

Alle partijen hadden, vond burgemeester Eberhard van der Laan al die tijd, het recht om op de Dam te demonstreren voor hun overtuiging. Want, schrijft de burgemeester aan de gemeenteraad: „In Amsterdam is het demonstratierecht bijkans heilig.”

Bijkans, maar niet helemaal – in diezelfde brief aan de raad, vrijdag verstuurd, schrijft Van der Laan waarom hij het recht van deze demonstranten nu inperkt. Ze mogen overal in Amsterdam demonstreren, maar niet langer op dezelfde dag op de Dam. Vrouwe en de zijnen mogen daar louter op de even zondagen komen, Sterk en de haren louter op de oneven zondagen. En dan alleen nog als er geen andere manifestaties plaatshebben. Ze mogen voortaan niet langer dan drie uur demonstreren en als zij, op een andere plek in de stad, toch elkaars vaarwater opzoeken, dan moeten ze daar een afstand van 50 meter tot elkaar bewaren.

Vrouwe en de zijnen mogen op de even zondagen komen, Sterk en de haren louter op de oneven zondagen

De driehoek van politie, justitie en gemeente stond voor het dilemma van twee grondrechten: de vrijheid van meningsuiting en de veiligheid van de burgers. In zijn brief schrijft Van der Laan dat de organisatoren hebben bewezen de verantwoordelijkheid voor een vreedzaam en ordelijk verloop van hun demonstraties niet te kunnen dragen. „De situatie is eerder verslechterd dan verbeterd.” De openbare orde en een ongestoord verloop van het verkeer, juist op een van de meest hectische en symbolische plekken van de stad, brengen de burgemeester tot dit besluit.

Daarbij, schrijft hij, „kan bovendien niet worden aanvaard dat bijna ieder weekend slechts een handjevol mensen een relatief groot gedeelte van de Dam gebruikt voor slechts één thema, zeker als de bijbehorende gedragingen regelmatig leiden tot spanningen, wanordelijkheden en strafbare feiten. Dit raakt uiteindelijk ook de grondrechten van anderen, waaronder diegenen die om andere redenen ook op de Dam willen demonstreren.” Zo heeft burgemeester Van der Laan dus van twee grondrechten vastgelegd welke volgens hem het zwaarst moet wegen: „Als de vrijheid van meningsuiting echter botst met het recht om vrij te zijn van vrees voor discriminatie, haat zaaien of geweld, dan geeft die laatste vrijheid in Amsterdam de doorslag.” Daarmee beschermt hij het recht om vrijuit te demonstreren.

Is het niet ongemakkelijk dat de ontregelende protestgroep welbeschouwd zijn zin heeft gekregen? Simon Vrouwe ís nu van de Dam, zij het voor de helft van de tijd. „Maar juist doordat het gezag ver blijft van de inhoud van de demonstraties en geen kant kiest, is de afweging zuiver over de openbare orde gegaan”, aldus de gemeentewoordvoerder.

Vrouwe laat er per mail geen misverstand over bestaan waarom hij moest vertrekken: „1 jaar protest van de Joden (zionisten).” Vorige week zaterdag stond hij op het Leidseplein met zijn fiets, het bakkie en de posters. Michael Jacobs stond erbij, met de vlag van Israël om zijn schouders.

source

Share This: